Een steeds groter wordende doorn in mijn oog is niet zozeer de taalverloedering als wel de schrijfverloedering. Waar is de juiste interpunctie gebleven? Met gekromde tenen lees ik stukken tekst waarbij de tranen me in mijn ogen springen.Zo vergeet men vaak een spatie tussen de punt en het begin van de nieuwe zin. Gebruik van kommas zowel tussen de woorden als in een woord zelf wordt vaak voor het gemak vergeten. Dat leest voor geen meter. Wat dacht je van ONNODIG GEBRUIK VAN HOOFDLETTERS? Dat komt behoorlijk binnen, vaak ongepast. in andere gevallen zou juist een hoofdletter moeten staan, maar die ontbreekt …
Door: Berry Koens
Maar is het allemaal wel gemak? Ben ik nu zo autistisch, of zijn jullie zo makkelijk? Allemaal vragen die mij enorm bezig kunnen houden. Wat of wie heeft deze schrijfverloedering doen ontstaan?
In dit kader kan dan natuurlijk ook niet de zogenaamde turbotaal onbesproken blijven, al doet me dat minder pijn. Het kan toch geen kwaad om woorden gewoon te schrijven zoals ze bedoeld zijn? Natuurlijk is ‘wtf’ sneller genoteerd dan ‘what the fuck’, maar toch stoort het mij. Kijk, toegepast in korte berichtjes (sms, Whatsapp, Twitter, etc.), heb ik er geen moeite mee. Toegegeven: dan maakt ondergetekende zich hieraan ook schuldig.
Uit kostenbesparende overwegingen kan ik het best begrijpen, als elke letter een bedrag met zich meebrengt. Volgens mij is sms echter een stille dood aan het sterven, dus blijft naar mijn bescheiden mening alleen de factor tijd nog over. Zo snel mogelijk (en dus in zo klein mogelijke ‘woorden’) de boodschap overbrengen. Het liefst zonder leestekens.
Waarschijnlijk ben ik gewoon een oude zemelaar aan het worden; moet ik meegaan met de tijdsgeest en accepteren dat niet iedereen een taaljunkie is. Toch weigert mijn brein om dit alles te accepteren. De ingeslagen taalweg is gevoelsmatig eenrichtingsverkeer. Keren mag niet. Waarom zat er geen taalinstructeur naast toen gevraagd werd: “U wilt hier inrijden. Mag dat?”
Politici, juristen, academici, managers, medici en de rest van Nederland: de aandacht erbij. Het is tijd – de hoogste tijd – om het probleem waar je elke dag te...
Volgens Van Dale is een stagiair ‘iemand die de praktijk leert bij een oudere ambtgenoot’. In de televisiewereld, waar ik werk, geldt die definitie absoluut nie...
Inmiddels kunnen we niet meer over straat zonder ze te zien: bedenkelijke slogans. Vaak zijn die slogans dan ingezonden voor onze site slechteslogans.nl. Ze sta...
Zo. Er is weer een jaar voorbij waarin mooie woorden zijn gesproken, harde woorden zijn gevallen en – niet onbelangrijk – nieuwe woorden zijn ontsta...