Zo. We beginnen even stevig. Want soms zitten er dingen in taal waar je gewoon vanaf moet. Zoals dus die akelige, ambtelijke, afstandelijke lijdende vorm. Die is namelijk nergens goed voor. Ja, voor afstand scheppen, als je de verantwoordelijkheid wilt afschuiven, er niks mee te maken wilt hebben. Dan wel. Maar zo zitten jullie natuurlijk niet in elkaar, mijn lieve lezers.
Je komt ze tegen op de gekste plaatsen, die akelige lijdende zinnen. ‘U wordt zo spoedig mogelijk geholpen’. ‘Samen met u wordt een strategie bepaald’. “Door wie?”, vraag ik dan standaard. “Of weet u dat niet? Is er eigenlijk helemaal niemand die dat doet hier, de klant helpen of die strategie bepalen? Jullie weten het niet, hè?!”
Maar meestal weten ze het best. Zet dat dan neer: ‘Onze kassamedewerkers helpen u zo snel mogelijk’. ‘Samen met u bepaalt onze consulente een strategie.’ Dat staat veel persoonlijker en je weet meteen naar wie je moet vragen.
En wat vinden jullie dan van dat arme ‘lijdende voorwerp’? Dat is toch zielig! Niemand wil een lijdend voorwerp zijn. Dat gun je niets of niemand. Ik niet, tenminste. Nog een goede reden om de lijdende vorm voor altijd af te schaffen.
Er zijn mensen die denken dat je niet alle lijdende zinnen kunt mijden. Maar dat kan dus wel! Je moet er soms wel even over nadenken en je onderwerp eens van de andere kant bekijken. Het kan namelijk altijd. ‘In Renkum worden nauwelijks nog huizen gebouwd’ is voor mij een goed voorbeeld. Men bouwt nauwelijks nog? Naaah. We bouwen? Nee, dat is hem ook niet. ‘In Renkum ligt de huizenbouw nagenoeg stil.’
Dus mensen, mijd het lijden bij het schrijven, blijf actief en creatief en laat je teksten spetteren! En als dat niet lukt, mag je mij altijd bellen.
Beeld: met dank aan Lectrr
Veel mensen storen zich aan de anglicismen die welig zouden tieren in onze taal. Met name in het bedrijfsleven lijken werkgevers en werknemers een patent te heb...
Waarom heet een bitterbal ‘bitterbal’? Het is niet mijn favoriete snack, maar bitter kan ik hem niet noemen. In een kledingwinkel koop je kleding, maar wat koop...
Gisteren schrik ik me rot! Ik zoek overal, maar kan hem nergens vinden. Iemand heeft hem gestolen. De verleden tijd. Ik vind het al zo gek dat iedereen zo raar ...
Laatst vroeg ik het zevenjarige dochtertje van een vriendin wat ze voor haar verjaardag wilde hebben. “Een paard”, luidde het antwoord. Die zag ik a...
