Inmiddels dateert dit voorval alweer van dertig jaar geleden, maar het is echt gebeurd. Ik werkte als zaterdaghulp in de Hema van Hengelo en er kwam een vrouw van meer dan middelbare leeftijd naar me toe.
Door Birgit ten Have
“Hebt jullie ook Durex?”, vroeg ze.
Ik dacht geen moment dat ze me in de maling nam, want ze keek heel serieus. Toen ik niet meteen reageerde omdat ik niet zo goed wist wat ik moest zeggen, vroeg ze het nog een keer, maar dan een beetje luider: “Hebt jullie ook Durex?!”
“Dat hebben wij niet mevrouw, maar ik zal het voor de zekerheid even aan mijn collega vragen”, antwoordde ik. Ik wendde me tot mijn collega, die naast me stond: “Mirjam, verkopen wij ook Durex?”
“Nee, dat verkopen wij niet”, klonk het, vergezeld van een proest. De mevrouw werd wat bozig.
“Tuurlijk hebt jullie die wal, mien zuster hef ze hier vurige wek nog kocht.”
Tja, hoe kon dat nou? “Had ze die niet bij de drogist gehaald?” vroeg ik.
“Tuulk nich, gewoon van hier!”
“Maar Durex, mevrouw, hoe zag dat er dan uit?” Je probeert toch wat.
“Joa dat weej toch wa, van die iezeren reks om an de duur te hangn.”
Ineens begreep ik het.
“Oh, u bedoelt deurrekjes?”
“Joa, dat zeg ik toch, duur-reks,” antwoordde de dame. “En woar hebt jullie die dan?”
Nee, ik wil dit niet, maar ik kan niet anders. Hier is het dan: mijn diepste geheim. Elke avond begeef ik me vrijwillig in de hel. Ja, godverdomme, ik kijk Utop...
Jarenlang downloadde ik films, met een gemak alsof ik een zak appels haalde bij de groenteboer. Moeilijker was de zoektocht naar de bijbehorende ondertiteling. ...
Af en toe moet je als taalcolumnist de thermometer weer eens even diep in je doelgroep steken om erachter te komen wat ze wil, dus ik dacht: ik vraag op Twitter...
Het overkomt me dagelijks. Ik ontmoet een vriend, vriendin of kennis en twee seconden na de groet volgt steevast de vraag: “Alles goed?” Ik blijf da...