Column: Dialect in het Belgisch onderwijs

Dialecten, ze zijn er in verschillende vormen en maten. Maar niet iedereen beseft dat. Ik erger mij er maar al te vaak groen en geel aan. Onverstaanbare woorden, zinnen waarvan je denkt: moet ik hier nu bij lachen of bij huilen?, slechte zinsconstructies en gebruik van woorden in de verkeerde context en op het foute moment.

Door: Katrijn Strijckmans

Het gaat steeds beter met het begrijpen van het plaatselijke dialect (in mijn geval het West-Vlaams), maar toch krab ik me nog vaak achter de oren. Meer dan eens heb ik moeite met het verstaan van de bakker en slager om de hoek, maar ik kom dan ook van de andere kant van het land. Toch vind ik dat niet het ergste. Het dialect van de docenten tijdens de lessen is naar mijn mening het meest frappant. Meer dan eens moet ik aan een van mijn klasgenoten vragen om even te ‘vertalen’ wat de docent net gezegd heeft. Ik ga me namelijk niet belachelijk maken in een aula van 120 studenten die allemaal uit de buurt komen en de grap dus perfect begrijpen, om dan de volgende drie jaar te mogen aanhoren wat een sukkel ik ben.

Hopelijk ben ik niet de enige met deze mening. Ik doe moeite om mij aan te passen (en volgens mij lukt dat aardig), maar is het te veel gevraagd om op zijn minst iets wat lijkt op Algemeen Beschaafd Nederlands te hanteren in het onderwijs van vandaag? Het gaat niet noodzakelijk om het echte ABN, maar als je les geeft over filosofie, anatomie of eender welk vak in die richting, doe dan de moeite om de woorden verstaanbaar te maken (om over de lesstof nog maar te zwijgen).

Laat dit daarom een warme oproep zijn aan alle huidige en toekomstige leerkrachten (basisonderwijs en middelbaar onderwijs), docenten en professoren over het hele land om de Nederlandse taal tijdens de lessen verstaanbaar te maken. Zo maken we samen van ons goede Belgisch onderwijs nog beter onderwijs. En om het verdwijnen van dialecten te vermijden: buiten de les is dialect ‘dik in de sacoche’.