Woordweetje: platonische liefde

Soms kom je iemand tegen op wie je héél erg gek bent. Je kunt het oneindig goed met diegene vinden, hebt aan een half woord genoeg, jullie krijgen nooit genoeg van elkaar. Al je vrienden zien het ook. “Zit daar niet wat meer in …?”, peilen ze voorzichtig. Even twijfel je. Je probeert het je voor te stellen: met diegene, een romantisch etentje, en dan … Getver. Echt niet. Jullie vriendschap is echt puur platonisch.

Door Jojanneke Drapers

Maar waar komt dat prachtige woord ‘platonisch’ toch vandaan? Je bent misschien al tot de conclusie gekomen dat het vast iets met de filosoof Plato te maken heeft. Plato had inderdaad zo zijn ideeën over de liefde. Lichamelijke aantrekkingskracht is iets waar iedereen behoefte aan heeft, maar puur geestelijke liefde – gebaseerd op gelijkwaardigheid, op de liefde tussen twee zielen in plaats van tussen twee lichamen – is volgens Plato veel hoogstaander en bewonderenswaardiger. Hiermee stijg je uit boven de dieren, bij wie seks de enige vorm van liefde is.

In de vijftiende eeuw na Christus was er een Italiaanse filosoof die daadwerkelijk schreef over amor platonicus – platonische liefde. Nu wordt het vooral gebruikt voor vriendschappen waar totaal geen seksuele aantrekkingskracht mee gemoeid is – wat vaak niet uit diepe filosofische ideeën voortkomt, maar gewoon uit het feit dat er geen lichamelijke aantrekkingskracht tussen twee mensen is. Kan ook gebeuren.