Column: Zielig verhaal

Ziel op de weg

Weet u waar uw ziel zit? Of bent u meer het zielloze type? Nou, ík weet het wel! 

 

Door Sjuul Bosma

 

 

Als kind, in een grijs verleden, dacht ik altijd dat je ziel op een grote sappige zilverui leek die vlak achter je navel zat. Nu zou ik meer aan een lychee denken, maar ik wist toen nog niet dat die bestonden.

De juf op onze katholieke meisjesschool vertelde dat je grote zwarte spikkels op je ziel kreeg als je stout was en we keken met rode oortjes naar de spannende plaatjes van een grijnzende duivel die blote mensen met pikzwarte zielen (van wie je alleen maar de zedige bovenste helft zag) in de vlammen probeerde te braden. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, zag je die engerd denken. De zielen van die bloters leken meer op een soort donker cd’tje, niet op een zilverui.

We brachten melkdoppen en zilverpapier mee naar school, zodat de missionarissen in een ver, heet land zieltjes konden redden. Ik stelde me hun voor als mannen in jurken die met een enorm vlindernet door het oerwoud renden. Niemand wist ooit waar ze die melkdoppen en dat zilverpapier voor nodig hadden.

“Allemaal flauwekul”, zult u zeggen. “Zielen zijn onzichtbaar!” O ja? Hoe kun je dan met je ziel onder je arm lopen? Of een pak op je ziel krijgen? En volgens mij is de term ‘zielepoot’ wel degelijk afkomstig van een ziel met pootjes! Als je een arme ziel bent kun je zelfs je ziel (en ook je zaligheid, maar ik weet niet waar die zit) verkopen. Aan de duivel natuurlijk! En die koopt heus niets onzichtbaars. 

Zeebonken wisten wel wat het belangrijkst was: S.O.S. werd er geseind, vlak voordat hun schip zonk. Save Our Souls! Never mind our bodies! “Ach, hoepel toch op met je zielige verhaaltje”, zult u waarschijnlijk schamper zeggen. “Ga voor mijn part ergens liggen zieltogen!” Ik word er echt niet zielsverdrietig van, mensen. Ik heb eelt op mijn ziel!

Sjuul Bosma schreef al eerder columns voor ons. Die lees je hier.

Heb jij zelf ook een leuke column geschreven? Stuur ‘m in en maak kans op een supertof Taalvoutjes-pakket!


Lees ook »

2 reacties op Column: Zielig verhaal

  1. Catharina
    / Antwoord

    Leuke column! Ik heb me ook altijd afgevraagd wat het nut was van die zilverpapiertjes etc. Ze gingen niet rechtstreeks naar de missionarissen, maar zouden geld voor hun opbrengen, al wist ik nooit hoe. Overigens koopt de duivel wél iets onzichtbaars (in de films in ieder geval) want de onzichtbaarheid (waardoor velen denken dat ze geen ziel hebben) is voor hem zelfs een argument om de mensen over te halen tot verkoop. 🙂

  2. pieter
    / Antwoord

    Volgens de Etymologiebank van mw. prof. Van der Sijs is het woord “ziel”even geheimzinnig als het begrip zelf.
    Het woord is zeker Oud-Germaans. Wat het oud-Germaanse woord “( ongeveer) * sai-w-lo” VOOR de invoering van het christendom betekende, is bij gebrek aan schriftelijk materiaal zeer duister.
    Geen enkele theorie hierover kan de toets van de wetenschappelijke kritiek doorstaan.
    De oudste en meest populaire van deze hypothesen is, dat het woord ( vgl. Duits: See = meer en: Seele = ziel) met het woord voor zee, meer zou samenhangen; de gedachte zou zijn, dat de ziel volgens een VOOR-christelijke godsdienst VOOR de geboorte en NA de dood in een waterchaos, een zee of meer, zou vertoeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De leukste voutjes »

Taalvoutjes-hebbedingen »