Column – De troebele whisky van de notaris
Zit u neer? Perfect. Daar gaan we dan: Het gebeuren zowel tijdig, voortijdig als laattijdig en ongeacht de toegepaste techniek waarbij een vrouw zich bevrijdt o...
“Kunt u dat voor mij spellen?”
“Ja hoor, met de X van Xantippe … ”
“Maar meneer, wat heb ik misdaan? Waarom noemt u mij een xantippe?”
“Ik noem u geen xantippe, ik weet heel goed dat u mevrouw De Vries heet.”

Door Floris Mein
Een xantippe, dus. Het woord wordt vaak gebruikt om de ‘x’ te verduidelijken bij de spelling van een woord. Op zich mag je al je twijfels hebben bij de intelligentie van je gesprekspartner als je de ‘x’ moet verduidelijken. Bij de ‘m’ en de ‘n’ snap ik het, maar bij de ‘x’? Oh, een xantippe is overigens ook de bijnaam van een van mijn ex-vriendinnen (met een ‘x’, ja). Een xantippe is een boosaardige, plaagzieke vrouw, ook wel een helleveeg. Dat dekt de lading wel, ja.
Ik snap wel dat mevrouw De Vries een xantippe werd toen ze dacht daarvoor te worden uitgemaakt. Ik heb dan ook een hekel aan het spellen van namen. Zeker wanneer er een ‘u’ in zit (“Ja, met de ‘u’ van ‘Udo.'” Udo, écht?). Ook erg: de ‘y’, ook wel de ‘Griekse ij’ – of erger nog: de ‘ypsilon’ – genoemd. Ik ben overigens nog nooit iemand tegengekomen die Ypsilon heet. Verzin dan op zijn minst een leuke naam met een ‘y’. Maar dat terzijde.
Hoewel mijn eigen achternaam – Mein – slechts vier letters telt, moet ik deze toch nog bijna dagelijks spellen. Ik word met enige regelmaat beticht van het zijn van een ‘Meinen’ of een ‘Meins’, of erger nog: een ‘Meijer’.
Er bestaan wel wat semiofficiële regels voor het spellen van namen en aan de hand van het Nederlandse Telefoonalfabet probeer ik mijn gesprekspartner ervan te overtuigen dat mijn achternaam echt ‘Mein’ is: “Marie, Eduard, Isaak, Nico”. “Oh, dus u heet Mien?” “Eh nee, ik heet geen Mien. Niet zoals die van de dobbelsteen. Maar Mein, zoals van het omstreden boek.” Oh, en dan weet iedereen ineens wél hoe het geschreven dient te worden!
Ik denk dat ik mijn naam maar ga veranderen in een makkelijke, typische Hollandse naam om van het ongemak af te komen. Daar gaat mijn leven een stuk overzichtelijker van worden, hoop ik. Jansen, of zo. “Sorry, Janssen zegt u? Is dat met één of twee s’en?”
Foto: Voornamelijk.nl
Wil je zelf je column terugzien op onze site? Stuur in.
Zit u neer? Perfect. Daar gaan we dan: Het gebeuren zowel tijdig, voortijdig als laattijdig en ongeacht de toegepaste techniek waarbij een vrouw zich bevrijdt o...
“Nou, dan zal ik maar eens met het eten beginnen.” Dikke kans dat er dit kerstweekend in al die huiskamers weer tientallen clichés weerklinken. R...
In de auto op weg naar de verjaardag van mijn oma zingen we uit volle borst: "Lang zal ze leven, lang zal ze leven ... In de gloria, in de gloria!" Abrupt valt ...
‘1000 vergeetwoorden om te koesteren’ door Nelleke Noordervliet is een fijn boek, een warm bad voor de liefhebber van het Nederlands. Een verzameling van Nederl...